Што е простување? Простувањето е заборавање  и ослободување од секој вид навреда, намерно или ненамерно, свесно или несвесно и извинување за секоја сторена грешка кон луѓето. Тоа е најдобриот начин  за  помирување и владеење на мирот меѓу луѓето. Затоа и потребата од простувањето е огромна. Во христијанскиот живот простувањето е една од важните христијански добродетели...

Недела 11-та по Педесетница
(Мат. 18: 23 – 35)

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Драги браќа и сестри,
Во овој дел од Светот Писмо на Новиот Завет, што Црквата го одредила да се чита како поука во 11-та недела по Педесетница, се зборува за простувањето.
Што е простување? Простувањето е заборавање  и ослободување од секој вид навреда, намерно или ненамерно, свесно или несвесно и извинување за секоја сторена грешка кон луѓето. Тоа е најдобриот начин  за  помирување и владеење на мирот меѓу луѓето. Затоа и потребата од простувањето е огромна. Во христијанскиот живот простувањето е една од важните христијански добродетели. Преку простувањето се балансираат и се изедначуваат односите меѓу луѓето, се шири милоста меѓу нив и се надградува љубовта. Мирот и љубовта се неопходни во секоја заедница, во  семејството, бракот, општеството и сл. Мирот и љубовта се неопходни и во Црквата.  Христијанството е религија на љубовта, а плод на љубовта е - проштевањето. Поради преголема љубов кон нас Господ Христос страдаше. Од преголема љубов родителот се’ му проштева на своето чедо. Таму каде што има проштевање владее мир, а таму каде што нема  проштевање  владее омраза, делби, расправии и кавги.
 Црквата, во богослуженијата и молитвите, постојано повикува на меѓусебно проштевање и измирување.  Доколку немаме мир во себе и, доколку не сме во мир со  луѓето,  не сме достојни  ниту да присуствуваме на Света Литургија, а тоа значи не сме во мир ни со Бога.  Затоа Светата Литургијата започнува со молитва за мир: “Во мир на Господа, да се помолиме.“ (голема или мирна, ектенија).  “Прошка и разрешување на нашите гревови и погрешки, од Господа просиме“ (прозбена ектенија). “...прости ни ги долговите наши, како што и ние им ги проштеваме на нашите должници...“ (“Оче наш...“ Мат. 6:12). Затоа ќе речеме дека само човек исполнет со овие христијански добродетели има сила да прости и да биде миротворец.   
Нема човек кој нема потреба од простување или кој може да живее без прошка. Господ Исус Христос често зборувал за простувањето и еднаш кажал парабола зошто треба да простуваме. Параболата за  безмилосниот слуга, што се читаше денес, се совпаѓа со Божјата заповед: “Блажени се милостивите, зашто ќе бидат помилувани“ (Мат. 5: 7), или прости за да ти биде простено.  На безмилосниот слуга господарот му простил  10.000 таланти (во денешна вредност неколку милиони долари), а кога истиот тој слуга излегол  веднаш почнал да дави еден од своите познаници кој му должел само неколку парички. Нашите гревови се причина за страдањето на Синот Божји и ако Господ ни простил толку голем грев, тогаш мораме и ние да ги простуваме помалите навреди од луѓето. Доколку не го правиме тоа немаме право да се надеваме на милост од Бога. Народната поговорка вели:  “Оној што не сака да прости ги руши мостовите на кои и самиот треба да помине“.
Често се случува кога луѓето не сакаат да простат. Непростувањето е поради тоа што се чувствуваме морално повисоки од другиот и несакаме да се понижиме. Но, сепак, непријателството и горчината  во нас се шират како многу опасна рана која може да предизвика опасни последици и по самите нас. Непростувањето (или инаетот) ги прави луѓето кисели но и нервозни. Нема понесреќен човек од оној што не сака да прости. Иако навидум изгледа среќен, сепак, внатре, во душата, е вистински страдалник.  И во таков душевен кошмар и грижа на совеста  постојано бара изговор за своето непростување: Тој згреши, а не јас! Тој ми направи ова, ме навреди вака или онака и тн.
 Простувањето има и друга позитивна смисла – откачување на непријателите. Со непростувањето не само што сме во постојана внатрешна борба, борба со самите себе, туку сме во борба и со непријателите кое, пак, често доведува и до други несакани последици. Кога Винстон Черчил по завршувањето на изборната трка го прашале за неговите непријатели, опоненти во изборите, тој рекол: “Немам непријатели. Сите ги уништив со тоа што на сите им простив и ги направив свои пријатели“. Ништо не опушта и не го намалува товарот на непријателството како простувањето. Тоа е најдобрата терапија за поправање на расипаните меѓучовечки односи. Освен тоа, со задржување на лутината ја прекинуваме молитвената врска со Бога.
Простувањето треба да биде плод на љубовта, а тоа значи да извира од срцето на човекот. Секое друго простување не е вистинско и не е искрено. Во нашите односи често  слушаме: “Ти простувам, но нема да ти заборавам“ или  “Ти простувам, но не сакам повеќе да те видам“. Но, дали некогаш сме се запрашале: Што ако и Бог  нам ни го каже нам истото? Кој е од нас без грев? Колкумина поради нашиот груб однос се почувствувале навредени или измамени?  Тоа не е вистинско простување од срце туку прострување со устата, формално, и со голема доза на горчина и омраза. Се додека има присуство  и најмала доза на  омраза не можеме да зборуваме за вистинско простување. Да простиме и ние како што простил Господ Христос.  Оти “така и Мојот Отец небесен ќе направи со вас, ако секој од вас не му ги прости од срце гревовите на брата си“, рекол Христос (Мат. 18: 35).  Свети апостол Павле им советува на Ефесјаните: “Секое огорчение и јарост, гнев викање и хулење нека бидат подалеку од вас заедно со секоја друга злоба; а еден спрема друг  бидете добри, сочувствителни, простувајќи си еден на друг, како што и Бог ви прости во Христа“ (Ефес. 4:31). 
На крајот ќе додадеме: Колку болести кај луѓето би биле спречени и излекувани кога би си простувале еден на друг? Колку инфаркти би биле спречени? Колку тужби од судовите би биле повлечени?  Колку бракови би биле спасени и сочувани? Колку провалии меѓу родителите и децата би биле премостени кога би биле добри еден спрема друг, сочувствителни, кога би си проштевале како Бог што ни прости во Христа? Колку заедници би биле сочувани? Огромна е цената што ние, луѓето, ја плаќаме поради непростувањето.
Простувањето е христијански подвиг и плод на Божјата љубов.
Непростувањето е дело на ѓаволот.
Затоа и ние да си простиме еден на друг и да бидеме Христови следбеници. АМИН.

Коментари

Додади ново Пребарај

Напиши коментар
Име:
Email:
Наслов:
UBB Код:	-боја-синацрнасивафуксијасивозеленалимонкостенливтемно-синмаслинестпурпуренцрвенсребренаголемибелжолт -големина-ситнималисреденголемогромен
Ве молиме внесете го anti-spam кодот кој го гледате.

3.20 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."